BLOG

NEWSLETTER 21/07/2020

Interview met Jasper Groen

Julian, gefotografeerd door Jasper Groen

Hoi Jasper, hoe gaat het nu met je?

Steeds beter! Ik ben nu bij mijn ouders, waar ik voor het eerst sinds begin dit jaar weer ben. Toen de coronacrisis uitbrak zat ik in Colombia, waar destijds nog geen enkele besmetting was. Twee weken lang werd ik bestookt door bezorgde vrienden die zich afvroegen of ik veilig was en nog thuis kon komen. Toen het daar ook begon te knellen ben ik terug naar huis gegaan, met de vlucht die uiteindelijk de laatste bleek te zijn. De eerste weken van de crisis hier heb ik dus gemist. Daardoor kwam de stress over mijn gezondheid en mijn inkomsten pas later. Inmiddels daalt de stress steeds verder nu ik weer wat meer kan ondernemen. Het normale leven komt langzaam terug, behalve dan dat de inkomsten nog moeizaam binnenkomen en ik mijn expositie over transgender personen in Colombia, Rusland en Nederland spijtig genoeg niet kan tonen.

Welk verhaal over hen wil je precies vertellen?

In deze serie is de gemene deler dat mensen, ondanks repressie, zichzelf zijn. De titel luidt: ‘They can cut flowers, but they can’t stop spring’. Deze hoopvolle titel is vrij naar de Chileense dichter Pablo Neruda. Ik wil de verhalen vertellen van mensen die zich niet laten onderdrukken. Niet alleen een verhaal over hoe vervelend het is in Rusland en dat het sociale klimaat in Colombia bar en boos is, maar dat er ook in Nederland nog veel valt te behalen. Desondanks leven mijn modellen het leven zoals zij willen.

Je komt zo ongelooflijk dicht bij je modellen. Worden zij op die manier ook onderdeel van jouw leven?

In de tijd dat ik met ze werk hebben ze zeker veel invloed op mijn leven. Zo hebben ze mij veel geleerd over genderidentiteit. Andersom krijg ik van ze terug dat ze zich gezien voelen door me. Met sommige modellen heb ik nog steeds contact, al is dat wel lastiger in deze tijd. Sommigen van hen hebben het nu financieel zwaar. Ik doe mijn best een steentje bij te dragen om hun situatie beter te maken, maar helaas gaat dat niet altijd. Daardoor voel ik me wel eens machteloos. Ook dat ik ze teleur moet stellen omdat de expositie die ik met hen maakte nu niet door kan gaan. De foto’s staan nu wel deels op Bored Panda, wat al erg fijn is, maar ik gun hun zo de expositie die ze verdienen.

Ben je door de coronacrisis en door de verhalen van je modellen ook anders naar de wereld, naar mensen, gaan kijken? Of ben je je ergens bewust van geworden wat je anders nooit zou zijn opgevallen?

Ik ken iemand in Colombia, Luciano, die geen cent te makken heeft. Geen eigen dak boven zijn hoofd. Als Luciano zijn leven kan leven zoals het nu is, met voortdurend optimisme, dan moet ik dat ook kunnen. Dat helpt me. Daarnaast zie ik zoveel mensen lieve berichten naar elkaar sturen, en troost bieden, dat vind ik mooi. Die onderlinge liefde, ik hoop dat die blijft.

Inspireert je dat ook tot nieuw werk?

Tien jaar geleden portretteerde ik jongeren met een creatieve wens. Sommigen van hen zijn daadwerkelijk kunstenaar geworden, anderen niet. Hen wil ik graag nu weer portretteren. Dat zal alleen wel iets anders zijn dan toen. Destijds fotografeerde ik hen met een vlakke muur als achtergrond, maar de stijl die ik in Colombia en Rusland heb opgepakt wil ik graag aanhouden. Dat betekent dat ik meer van de omgeving laat zien op de foto’s. De modellen worden meer in context geplaatst, dat spreekt voor mij zoveel meer.

Wat zou je mee willen geven aan zij die zich geraakt voelen door de coronacrisis en er sterker uit willen komen?

Blijf contact zoeken, dat is zo belangrijk. Wanneer je je rot voelt: deel het. Delen is echt het kernwoord. Blijf niet met je negatieve gedachten zitten, maar praat erover met anderen. Je bent niet alleen. We doen het met elkaar. Nu ik het financieel redelijk zwaar heb door de crisis krijg ik hulp van mensen. Aan hen geef ik zoveel mogelijk aandacht en tijd terug, dat is alles wat ik nu met hen kan delen. Praat met elkaar, luister naar elkaar. Samen komen we hier doorheen.

Julio, gefotografeerd door Jasper Groen

Aleksandra, gefotografeerd door Jasper Groen

De boekenkast van Inge Frank

Illustratie door: Inge Frank

Word jij op dit moment geteisterd door verveling? Of heb je juist behoefte om je een tijdje terug te trekken en je gedachten te verzetten? Misschien helpt een boek je om even te ontsnappen aan de werkelijkheid.

De afgelopen tijd werd ik vooral erg blij van science-fiction boeken. Binnen de kaders van science-fiction zijn dingen mogelijk die dat in de huidige wereld (nog) niet zijn. Ook op het gebied van gender, seksualiteit en relaties wordt er in sci-fi op los gespeculeerd. 

Hieronder drie queer sci-fi favorieten uit mijn eigen boekenkast.

Becky Chambers The long way to a small angry planet (Wayfarers serie) is een laagdrempelige kennismaking met sci-fi. In het verhaal leer je de bemanning van een ruimteschip kennen. Het schip wordt niet alleen bemand door mensen, maar door levensvormen van verschillende planeten. De relaties tussen hen staan centraal in dit boek. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van een belangrijke missie die het ruimteschip naar allerlei uithoeken van het universum stuurt.

Tentacle van Rita Indiana is een bijzonder en complex boek. Hoofdpersoon Acilde reist in het verhaal naar het verleden om de oceaan en de wereld te redden, maar ondergaat daarvoor eerst een lichamelijke transitie. De Dominicaanse schrijver heeft in dit boek allerlei thematieken verweven. Zo zit er dus een transgender verhaallijn in, en gaat het verder over kolonialisme, kunst en klimaatverandering.

The book of Joan van Lidia Yuknavitch speelt zich af op een ruimteschip, dat de onbewoonbare aarde heeft verlaten. De mensen op dat ruimteschip hebben geen sekse en zien er heel anders uit dan mensen nu. Het ruimteschip wordt onder controle gehouden van een cultleider, maar een groepje mensen komt in verzet… 

Dit zijn enkele voorbeelden uit mijn eigen boekenkast, maar er zijn uiteraard nog veel meer goede (queer) sci-fi boeken. Bij Savannah Bay (Utrecht) is zelfs een speciaal plankje met dit genre. Daar kun je bovenstaande boeken bestellen. Ook een leuk idee: doe een boek cadeau aan iemand die wel wat afleiding kan gebruiken.

NEWSLETTER 19/06/2020

Interview met astrid oosenbrug

Fotografie: Vincent Boon voor COC Nederland

Nederland is uit de Europese top 10 gevallen t.b.v. LHBTI-rechten. Ricardo Brouwer ging hierover in gesprek met Astrid Oosenbrug (voorzitter COC Nederland). Wat betekent dit en hoe herstellen we ons?

Hoe komt het eigenlijk dat we uit de top 10 zijn gevallen?

Als Nederland waren we altijd behoorlijk progressief. Denk aan het burgerlijk huwelijk tussen paren van het gelijke geslacht. In 2011 waren wij het eerste land ter wereld waar dit werd opengesteld.

Inmiddels zijn we dat gidsland niet meer. Verschillende landen doen nu wat wij vroeger deden en meer. We worden ingehaald door bijvoorbeeld Malta en België, maar ook Noorwegen. Ze staan niet stil en stijgen daarom nu boven ons uit.

Hoe belangrijk is het dat wij de koploper zijn in deze lijst?

Het zegt veel over onze progressie en het durven varen van een eigen koers. Toen het huwelijk voor iedereen werd opengesteld, was dit niet om ons te committeren aan andere landen. Integendeel: juist om een voorbeeldfunctie in te nemen. Als we die rol weer pakken, komt er vast opnieuw weerstand. Maar dat is in 2011 ook goed gekomen.

Staan LHBTI-rechten in ons land nu meer onder druk vanwege de coronacrisis?

Ik zie dat er dingen on hold zijn gezet. Onderwerpen zoals het beleid rond bloeddonatie en de aanpak van agressie tegen LHBTI’s. Doordat in deze tijd de zorg onder druk staat, zijn gesprekken rond bloeddonatie niet helemaal gepast. We houden het scherp in de gaten en zodra het weer past hervatten wij deze gesprekken.

Wie is er nu aan zet en wat moet diegene veranderen?

De politiek. Dan kijk ik vooral naar het kabinet, maar ook zeker naar de Kamer. We hebben dappere politici nodig die dingen durven te benoemen en durven op te staan.

Door angst om het electoraat te verliezen staan we nu stil. Terwijl het wel gaat om ongeveer een miljoen mensen in ons land. Versterking van onze rechten zit in alle lagen van wet- en regelgeving.

Worden er dan nu al stappen gezet in de politiek?

Ja! Eindelijk wordt het proces in gang gezet om Artikel 1 van de Grondwet aan te passen en uit te breiden met de erkenning van LHBTI’s. Dit is erg belangrijk voor onze community. Hiermee veranker je onze rechten in de grondwet en bescherm je ons tegen toekomstige, wellicht minder progressieve, coalities.

Wat kan ik bijvoorbeeld doen om onze rechten te verbeteren?

Als je wilt dat er iets verandert moet je kijken naar wat er in de politiek gebeurt. Dit klinkt saai, maar is wel goed om te doen. Zorg ervoor dat jouw stem terecht komt bij een partij die écht iets doet voor onze rechten.

COC Nederland helpt je daarbij met het Regenboogstembusakkoord. Daarnaast kun je ook stemmen op een persoon waarvan je denkt: die gaat voor mij het verschil maken! Hier helpt RainbowVote je bij.

Voor LHBTI’s die het gevoel hebben dat ze er alleen voor staan in deze coronatijd. Wat kunnen zij doen?

Allereerst wil ik zeggen: weet dat je niet alleen bent, al voelt dat soms wel zo. Er zijn veel mensen zoals jij in dezelfde situatie. Zoek elkaar op, bijvoorbeeld online! Langzaam mogen we weer naar buiten, maar ik begrijp dat je voorzichtig bent, ik ben dat zelf ook.

Zorg ervoor dat als je de eenzaamheid of neerslachtigheid voelt, je op tijd in contact komt met anderen. Via LHBTI+ Steun kan je met iemand chatten of bellen die jou en jouw gevoelns begrijpt, omdat diegene uit dezelfde community komt.

Samen komen we er! #SamenSterk

Vrolijker worden in de crisis

Illustratie door: This is Gary

Er is van alles aan de hand in de wereld. Dat weet jij natuurlijk ook allang. Doordat het hele leven op z’n kop staat hebben mensen regelmatiger een ‘bluh’-gevoel. Gelukkig start Nederland al wel weer een beetje op. Alleen is nog lang niet alles mogelijk zoals het eerst was.

In deze blog lees je een verklaring over deze gevoelens. Waar komen ze eigenlijk vandaan? Maar bovendien 5 tips hoe je vrolijker wordt tijdens deze crisis.

De gevoelens zijn vrij makkelijk te verklaren. We waren immers eerst heel vrij en nu tijdelijk niet. Dit betekent dat we iets ‘verloren’ zijn. Wanneer je iets verliest is er sprake van rouw. Elisabeth Kübler-Ross heeft hier uitgebreid onderzoek naar gedaan.

Zij stelt dat er vijf fasen zijn van rouw. Namelijk ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. Elke fase komt zo met zijn eigen emoties. Mocht je hier meer over willen weten klik (link naar informatie vijf fase model) hier.

Het is vrij inhoudelijke materie, dus daar moet je wel net zin in hebben. Deze nieuwsbrief heeft een luchtige bedoeling en daarom sluiten we af met 5 tips ;-).

Tip 1: Focus op wat wel kan

Sommige dingen kunnen op dit moment nu eenmaal niet. Maar er blijft nog genoeg over in en om het huis wat wél kan.

Tip 2: Pas goed op jezelf

Luister naar je lichaam en de signalen die je krijgt. Eet gezond, beweeg regelmatig, slaap goed en drink genoeg.

Tip 3: Filter je informatie 

De hele dag krijgen we informatie binnen. Eigenlijk veel te veel. Maak een keuze in welke informatie je tot je neemt.

Tip 4: Hou het klein

Er is zoveel aan de hand in de wereld, dat los je niet op. Maar op kleine schaal kun je wel wat betekenen. Praat b.v. eens wat vaker met de buren, die zitten in hetzelfde schuitje.

Tip 5: Doe het niet alleen 

Ondanks dat je niet altijd fysiek op visite kan, zoek contact met mensen. Je bent ook altijd welkom voor een praatje op LHTBI+ Steun.